ده احساس عاشقانه برتر
از گل پرسیدم محبت چیست؟
گفت:از من زیباتر است.
از آفتاب پرسیدم محبت چیست؟
گفت:از من سوزانتر است.
از شمع پرسیدم محبت چیست؟
گفت:از من عاشقتر است.
از خود محبت پرسیدم محبت چیست؟
گفت: تنها یک نگاه. نگاهِ زیبایی سوزانتر از عشق...
*****
یک قصه بیش نیست غم عشق و این عجب،
کز هر زبان که می شنوم نامکرر است...
*****
پرسید، مرا دوست داری یا زندگی را ؟
گفتم: زندگی را.
گذاشت و رفت؛ ولی ندانست که او تمام زندگی من بود!
*****
من همان دم که وضو ساختم از چشمه عشق،
چار تکبیر زدم یکسره بر هر چه که هست...
*****
زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست،
هرکسی نغمه خود خواند و از صحنه رود،
صحنه پیوسته به جاست؛
خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد...
برای من،نه زندگی،نه نغمه و نه یاد !
*****
با تو ایمنم و با تو سرشارم از هرچه زیباییست،
پناهم باش،
تا سنگینی غربت از شانه هایم فرو ریزد،
و ملال تنهایی،
از چشمهایم...
*****
نترس از حضورم؛چیزی به جز تنهایی با من نیست.
*****
بی تو هرشب هوس گریه پنهان دارم.
*****
آری،آغاز دوست داشتن زیباست.
گرچه پایان راه ناپیداست؛
من به پایان نیندیشم که همین دوست داشتن زیباست.
*****
من بی کس،
بی کسی شب ها را می گذرانم.
شب تنها و تنهایی شب را نیزهم !
بغض شب را با رویا و سوز دل را با سودای شبانه سر میکنم.
من روزی ندارم. بیا...
*****
زبان عشق
استادی از شاگردانش پرسید: چرا ما وقتی عصبانی هستیم داد می زنیم؟ چرا مردم هنگامی که خشمگین هستند صدایشان را بلند می کنند و سر هم داد می کشند؟
شاگردان فکری کردند و یکی از آن ها گفت: چون در آن لحظه، آرامش و خونسردیمان را از دست می دهیم.
استاد پرسید: اینکه آرامشمان را از دست می دهیم درست است اما چرا با وجودی که طرف مقابل کنارمان قرار دارد داد می زنیم؟ آیا نمی توان با صدای ملایم صحبت کرد؟ چرا هنگامی که خشمگین هستیم داد می زنیم؟
شاگردان هر کدام جواب هایی دادند امّا پاسخ های هیچکدام استاد را راضی نکرد. سرانجام استاد چنین توضیح داد: هنگامی که دو نفر از دست یکدیگر عصبانی هستند، قلب هایشان از یکدیگر فاصله می گیرد. آن ها برای این که فاصله را جبران کنند مجبورند که داد بزنند. هر چه میزان عصبانیت و خشم بیشتر باشد، این فاصله بیشتر است و آن ها باید صدایشان را بلندتر کنند.
سپس استاد پرسید: هنگامی که دو نفر عاشق همدیگر باشند چه اتفاقی می افتد؟ آن ها سر هم داد نمی زنند بلکه خیلی به آرامی با هم صحبت می کنند. چرا؟ چون قلب هایشان خیلی به هم نزدیک است. فاصله قلب هایشان بسیار کم است.
استاد ادامه داد: هنگامی که عشقشان به یکدیگر بیشتر شد، چه اتفاقی می افتد؟ آن ها حتی حرف معمولی هم با هم نمی زنند و فقط در گوش هم نجوا می کنند و عشقشان باز هم به یکدیگر بیشتر می شود. سرانجام، حتی از نجوا کردن هم بی نیاز می شوند و فقط به یکدیگر نگاه می کنند. این هنگامی است که دیگر هیچ فاصله ای بین قلب های آن ها باقی نمانده باشد.
تبیان
|
شنبه 27 خرداد 1391 ساعت 15:39 | نوشته شده به دست
arash68
| ( )
|
میان منُ تو
فاصله یک باران ست
و خیالت که مرا
از پنجره می گیرد
و می برد
قدم زنان تا عشق
می رسم به تو
با تن پوشی از آغوش
و دست هائی
پر از
طراوت اوّلین سلام
گل سرخی
که گلبرگ گلبرگ
در صدای عطرها
هجا می کند تو را
میان منُ تو
فاصله یک باران ست...
|
پنجشنبه 14 اردیبهشت 1391 ساعت 15:16 | نوشته شده به دست
arash68
| ( )
|
عاشقی درد است و درمان نیز هم
مشكل است این عشق و آسان نیزهم
جان فدا باید به این دلدادگی
دل كه دادی میرود جان نیز هم
دامن از خار تعلق باز چین
باز گردد گل به دامان نیزهم
در نمازم قبله،گاهی پشت و روست
كافر عشقم،مسلمان نیزهم
عشق گفت از كفر و دین خواهی كدام
گفتمش این خواهم و آن نیز هم
بی سروسامان شوی در پای عشق
تا سرت بخشند و سامان نیز هم
ساقی ما چون می اندر خمره پخت
میدهد جامی به خامان نیز هم
شهریارا،شبچراغی یافتی
چشم و دلها كُن چراغان نیز هم...
(انتخابی از شعر استاد شهریار)
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید